هشتادی، نودی عزیز من زمان جنگ دزفول بودم شهری که بیشترین موشک را درزمان جنگ خورد چگونه برات توضیح بدم 4 ساله بود که خونه بغلی ما موشک خورد وآدمهایی که در چند متری من خواب بودند هیچ گاه بیدار نشدند ودر همان رختخواب شهید شدند دستم دردست مادرم بود که در خیابان طالقانی دیدم مردی سرش راترکش برید وچندمتری دوید تا افتاد روی زمین با پدرم در ماشین بودم که می دیدم جنازه نوجوان وجوان رااززیر آوار مسجد می کشند بیرون من در 4یا 5 سالگی یادگرفتم وقتی خط سفید درآسمان نمایان شد به زودی صدای انفجار موشک خواهدآمد وباید فرار کنم می دانی روز چند بار باصدای موشک بیدارمی شدم اصلا صدای موشک رافهمیدی ؟می دانی چه لرزشی درزمین ایجاد می کند ؟ادامه دارد......

زنـدگی خـروسی
*************
کوه بلندی بود که لانه عقابی با چهار تخم، بر بلندای آن قرار داشت.
یک روز زلزله ای کوه را به لرزه در آورد و باعث شد که یکی از تخم ها از دامنه کوه به پایین بلغزد.
بر حسب اتفاق آن تخم به مزرعه ای رسید که پر از مرغ و خروس بود.
مرغ و خروس ها می دانستند که باید از این تخم مراقبت کنند و بالاخره هم مرغ پیری داوطلب شد تا روی آن بنشیند و آن را گرم نگهدارد تا جوجه به دنیا بیاید.
یک روز تخم شکست و جوجه عقاب از آن بیرون آمد.
جوجه عقاب مانند سایر جوجه ها پرورش یافت و طولی نکشید که جوجه عقاب باور کرد که چیزی جز یک جوجه خروس نیست.
او زندگی و خانواده اش را دوست داشت اما چیزی از درون او فریاد می زد که تو بیش از این هستی.
تا اینکه یک روز که داشت در مزرعه بازی می کرد متوجه چند عقاب شد که در آسمان اوج می گرفتند و پرواز می کردند.
عقاب آهی کشید و گفت: ای کاش من هم می توانستم مانند آنها پرواز کنم.
مرغ و خروس ها شروع کردند به خندیدن و گفتند: تو خروسی و یک خروس هرگز نمی تواند بپرد.
اما عقاب همچنان به خانواده واقعی اش که در آسمان پرواز می کردند خیره شده بود و در آرزوی پرواز به سر می برد.
اما هر موقع که عقاب از رویایش سخن می گفت به او می گفتند که رویای تو به حقیقت نمی پیوندد و عقاب هم کم کم باور کرد.
بعد از مدتی او دیگر به پرواز فکر نکرد و مانند یک خروس به زندگی ادامه داد و بعد از سالها زندگی خروسی، از دنیا رفت.

تو همانی که می اندیشی، هرگاه به این اندیشیدی که تو یک عقابی؟ پس به دنبال رویاهایت برو و به یاوه های مرغ و خروسهای اطرافت فکر نکن.

نویسنده: گابریل گارسیا مارکز